De vakantieperiode is voor velen alweer voorbij. Ook wij hebben onze vakantie achter de rug en onze kinderen zijn vorige week weer begonnen met school. We hebben een fantastische vakantie gehad en ik wil graag onze ervaringen delen in deze blog. Lees verder om te ontdekken hoe wij onze vakantie hebben beleefd.
De voorbereiding
Gerjanne vindt het erg leuk om de vakantie in te plannen. Het indelen en plannen van de vakantie heeft ze begin van dit jaar gedaan. De bestemming was in de bergen, want daar waren we een lange tijd niet meer geweest en Gerjanne vindt het heerlijk – een vakantiegevoel – als ze omringd wordt met (hoge) bergen. Ze stippelde een route uit naar Frankrijk, om specifiek te zijn, het meer van Annecy, en daarna nog een weekje in de Eifel in Duitsland voor op de terugweg naar Nederland. Dit vindt ze erg leuk om te doen en deze keer wilde ze ook langer dan 1,5 of 2 weken. Dus, ze plande een vakantie van ruim 3 weken in.
Ze heeft natuurlijk wel om mijn mening gevraagd, maar ik ben al snel tevreden. Ik moet zeggen dat ik het de laatste paar keer meer losgelaten heb en haar planning meer als een verassing beschouw. Een paar jaar geleden wilde ik de controle over het geheel hebben, omdat ik mij anders niet prettig en angstig zou voelen. Dit komt vooral omdat ik het spannend vind om met de auto en caravan de hoge bergen in te rijden. Niet dat ik erg onzeker en angstig ben tijdens het autorijden, maar door te gaan onderzoeken welke bergen we tegenkomen, creëer ik voor mezelf alleen maar beren op de weg en daardoor stress.
De reis
Onze bestemming was het meer van Annecy in Frankrijk. Gerjanne heeft het heel slim aangepakt, want we hebben de eerste dag super rustig gedaan. We vertrokken rond 14 uur vanuit huis naar een camping in Nederland, vlak bij de Duitse grens, ergens bij Arnhem. Een prachtige, rustige camping. De volgende dag reden we verder door Duitsland naar een camping in Frankrijk, camping Porte des Vosges bij Bulgneville. Dat was op een vrijdag, en we zouden daar tot maandag blijven vanwege de verwachte zwarte zaterdag. Daar hadden we geen zin in, dus besloten we drie nachten op die camping te blijven. Het was een leuke camping, vooral ingericht voor vakantiegangers die een tussenstop maken. Simpele plekken waar je snel je caravan kunt plaatsen zonder deze los te koppelen van de auto. Zo kun je de volgende dag snel weer vertrekken. De reis naar die camping verliep lekker rustig. De kinderen vermaakten zich prima, want ze kregen om de zoveel tijd een cadeautje. Ze vonden dit geweldig. We rijden in een 7-persoons auto, om precies te zijn een Dacia Jogger. Een comfortabele auto waarin de kinderen op de achterste rij (de derde zitrij) goed kunnen zitten. Onze vaste indeling is dat Flore en Jurre op de derde rij zitten en Lenthe en Thijmen op de tweede rij. Flore en Lenthe zitten achter mij. Flore wil altijd graag weten hoelang de reis nog duurt. Ze vraagt dit regelmatig, soms zelfs te vaak. Gerjanne geeft dan antwoord, bijvoorbeeld: “Volgens de navigatie nog twee uur en tien minuten.” Maar het kan zomaar zijn dat Flore na 5 minuten weer vraagt hoelang het nog duurt. Ik denk dat alleen Flore dit echt wil weten, maar Thijmen en Lenthe kunnen het zien op de navigatie, dus zij vragen het niet zo snel. Jurre daarentegen is er niet zo mee bezig. Af en toe vraagt hij het wel, maar meestal zit hij rustig met zijn Nana (zijn knuffel) te ontspannen.
De indeling
Op de camping hebben de kinderen zich uitstekend vermaakt. Jurre ging meteen op pad om de speeltuin te ontdekken. De anderen, vooral Thijmen en Lenthe, waren wat terughoudender. Jurre is iemand die graag contact maakt en vriendjes zoekt. Ik denk dat dit met zijn leeftijd te maken heeft, want Thijmen was op die leeftijd ook zo. Thijmen zit nu liever achter zijn telefoon, filmpjes te kijken of een spelletje te spelen. We hebben hier afspraken over gemaakt zodat hij niet al zijn tijd aan zijn telefoon besteedt.
Naar Annecy
Het is maandagochtend en we vertrekken van de camping Porte des Vosges bij Bulgneville richting Annecy, een rit van ongeveer 4 tot 5 uur. Ook tijdens deze rit kregen de kinderen om de zoveel tijd een cadeautje, waardoor ze zich konden vermaken in de auto. En ja, ook nu vroeg Flore regelmatig hoelang het nog zou duren. Af en toe hadden Thijmen en Lenthe hun melige momenten die uiteindelijk in een ruzie eindigden. Meestal grepen wij dan in, omdat het anders te druk en chaotisch werd in de auto. Dat geeft mij een onrustig gevoel. Gelukkig gebeurde dit niet vaak.
Eindbestemming
Eenmaal aangekomen op Camping La Ravoire parkeerden we de caravan en begonnen we met het uitpakken en opzetten van de luifel en twee kleine tentjes voor de kinderen. We hadden een prachtige plek met uitzicht over de camping en de bergen. De camping is klein en overzichtelijk, wat vooral voor Jurre ideaal is. Jurre, altijd nieuwsgierig, ging meteen op onderzoek uit. De speeltuin was aan de andere kant van de camping, dus hij moest wel een stukje lopen. We moesten leren los te laten en vertrouwen te hebben dat hij niet zou verdwalen. De camping heeft een leuk zwembad met twee glijbanen, naast de speeltuin. Gelukkig was er een hek om het zwembad, zodat de kleintjes niet zomaar bij het water konden komen. Jurre is bezig met zijn A-diploma, dus je laat hem niet onbeheerd achter bij het water. Ook al was het zwembad niet diep en kon Jurre er gewoon staan, je laat hem toch niet alleen.
Contact
Jurre maakt makkelijk contact met andere kinderen in de speeltuin. Hij doet wat gekke dingen, probeert stoer te doen, en voor je het weet heeft hij contact met een ander kind. Er was ook een springkussen bij de speeltuin, en daar was hij vaak te vinden.
Flore maakt ook snel vriendinnetjes, maar voor Lenthe is dat lastiger. Ze is wat onzeker en vraagt soms advies aan mama over hoe ze contact moet maken. Ze speelt dan ook vaak met Flore, wat Flore heel leuk vindt. Maar als Flore een vriendinnetje heeft gevonden, maakt Lenthe zich zorgen. Ze verveelt zich dan en is ook een beetje bezorgd. Toch hebben Flore en Lenthe het grootste deel van de vakantie samen doorgebracht. We zaten een week op die camping en tot die tijd hadden onze kinderen nog geen echte vriendjes of vriendinnetjes gemaakt. Maar na een week kwam daar verandering in.
Ik wil nog even toevoegen dat ze in de eerste week wel wat contacten hebben gelegd. Alle kinderen eigenlijk. Lenthe ontmoette iemand tijdens het zwemmen en was daar heel blij mee. Thijmen ging soms alleen zwemmen en maakte daar contact met een Engelse jongen van zijn leeftijd. Ze konden goed communiceren en speelden samen in het zwembad. Maar buiten het zwembad zochten ze elkaar niet echt op, waarschijnlijk was er gewoon geen echte klik. Flore had ook even een vriendinnetje.
Vriendjes en vriendinnetjes
We zaten een week op de camping en toen veranderde de interactie met andere kinderen. Er waren zowel positieve als negatieve ervaringen. Eerst het positieve: Lenthe en Flore maakten vriendinnen die ook zusjes waren. Ze speelden die week veel samen. Thijmen maakte contact met een jonger jongetje, maar ze deelden dezelfde interesse in Pokémon. Dat vond Thijmen geweldig. Ik begrijp hem wel, want ik had vroeger ook meer contact met kinderen die een paar jaar jonger waren dan ik. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de manier waarop je opgroeit. Bij TOS ben je communicatief misschien iets ‘jonger’ dan gemiddeld. Dus in die tweede week hadden Thijmen, Lenthe, Flore en Jurre allemaal vriendjes en vriendinnetjes op de camping. Ze hadden het geweldig, totdat er nieuwe campinggasten naast ons kwamen staan.
Helaas gebeuren er ook andere dingen op de camping
De negatieve ervaring die wij halverwege de tweede week hadden, is dat onze kinderen werden gepest. Het begon bij Thijmen, en wat er exact gebeurde weet ik niet. Ik heb het alleen van Thijmen en zijn vriendje gehoord. Onze buren hebben drie kinderen, waarvan één een puber (ik schat ongeveer 14 jaar oud), een jongen van de leeftijd van Thijmen en nog een jongere van, denk ik, Lenthe haar leeftijd. Die kinderen hadden op die avond direct contact met andere kinderen en vormden samen een grote groep. Ik zag dat en ik kon het toen ook vergelijken met mijn kinderen. Mijn kinderen hebben daar moeite mee en proberen dan ook op de manier van soort-zoekt-soort. De kinderen van onze buren deden dat ook, alleen zochten zij in meerdere mate. De klik was er direct en dan met meerdere kinderen. Dit is natuurlijk niet negatief, en zo zie je maar weer hoe we met elkaar omgaan of proberen te vinden en dat TOS toch een andere manier heeft.
Maar helaas bleef het niet bij dat, en moest het groepje Thijmen en zijn vriendje hebben. Op die avond was Thijmen bezig met Pokémon Go en vroegen die kinderen uit het groepje waar hij mee bezig was. Ze zagen Thijmen natuurlijk op zijn telefoon bij de receptie (daar had hij beter bereik). Toen Thijmen met trots vertelde dat hij Pokémon Go deed, begonnen de kinderen hem uit te lachen en zeiden: “Wie speelt er nou Pokémon GO? Dat is zo kinderachtig!” Dus, Thijmen reageerde er natuurlijk op, waardoor het alleen maar erger werd. Uiteindelijk zijn hij en zijn vriendje erbij weggelopen, maar ze waren vanaf dat moment het pispaaltje. Dus, iedere keer als ze elkaar tegenkwamen, werden bepaalde woorden naar hen geroepen. Flore was ook de pineut omdat ze zo nu en dan ook bij Thijmen was. Flore was echt boos en vond het zwaar irritant dat die jongens en voornamelijk onze buren erg vervelend waren. Gerjanne en ik hebben er wel even over gehad en dat ze hen moesten negeren. Daarbij heb ik iedereen toegesproken om ermee op te houden; we hebben potverdorie vakantie, en wie gaat er nou tijdens de vakantie pesten?? Helaas hielp dit niet.
Op een avond kwam Lenthe overstuur naar mij toe, want ze was toen voor het eerst de pineut voor dat groepje. Een van de jongens van de buren vond dat Lenthe altijd boos keek. Lenthe vond die opmerking apart, want dat was ze niet en deed ze niet. Daarna werden nog hele rare woorden geroepen naar Lenthe. Ze is toen maar weggegaan samen met haar vriendinnetje. Ze moesten toen ook alleen Lenthe hebben en niet haar vriendinnetje.
Ik heb er zelf bijna geen punt van gemaakt, want we hadden nog twee dagen. Ik vond het toen niet de moeite waard om bij de buren langs te gaan en te overleggen wat we hiermee moesten. Toch vond ik dit wel merkwaardig dat onze kinderen het pispaaltje waren. Ik ben daardoor de hele situatie even gaan analyseren.
Mijn gedachten
Ik merk wel aan mijn kinderen, op Jurre na dan, dat ze moeite hebben met contact maken met kinderen van dezelfde leeftijd. Als ik mij goed herinner, had ik dat ook. Je voelt je toch anders dan die kinderen in een grote groep. Deze kinderen maken snel contact met anderen, waardoor er een relatief grote groep ontstaat. Onzekerheid en lastig communiceren maakt het lastig om met zulke kinderen in contact te komen, en daarbij het risico dat je gezien wordt als “anders”, waardoor je mogelijk het pispaaltje wordt beschouwd. Dat ze op een gegeven moment tegen Lenthe zeiden dat ze altijd boos keek, is op zich heel logisch. Ik moet zeggen dat ik die opmerking ook wel eens heb gehad van een ander, terwijl ik nooit boos was. En dat had Lenthe ook, want ze was wel verbaasd over die reactie. Dat ik en Lenthe “boos” kijken, is ook het gevolg van TOS. Er zit nu eenmaal wat minder emotie in onze uitdrukking, waardoor sommigen het als boos interpreteren.
Toch een hele leuke vakantie gehad
Al met al hebben we een hele leuke vakantie gehad, maar helaas moest er gewoon gepest worden, en het leek (is een aanname) dat mijn kinderen de dupe waren van die grote groep. Mijn kinderen kunnen daar weliswaar goed mee omgaan, omdat we erover praten en daarbij ook de groep gevraagd hebben om ermee op te houden. Wij zeiden: het is met elkaar spelen of blijf gewoon uit de buurt en zoek het dan niet op. Dit heeft wel een beetje geholpen.
Plotselinge veranderingen
Thijmen, Lenthe en Flore reageren trouwens op de vakantie goed op plotselinge veranderingen. Thuis hebben ze daar meer moeite mee, vooral Lenthe en Flore. Op vakantie hebben we natuurlijk leuke excursies gedaan, en dat beviel bij Lenthe en Thijmen bij één excursie niet, en dat was in een kloof. Ik moet zeggen dat ik het zelf ook niet erg prettig vond, want je loopt langs een kloof op een soort steiger. Er is maar één pad, dus er lopen dan ook mensen weer terug, waardoor het best druk en chaotisch was. Thijmen en Lenthe vonden het ook een beetje spannend, en dat begrijp ik. Het is ook een beetje onnatuurlijk om binnen de kloof te gaan lopen.
Het contact blijft, ook na de vakantie
Toen we weggingen, richting huis, hebben de meiden contactgegevens uitgewisseld met hun vriendinnetjes en via de WhatsApp van mama zo nu en dan gecommuniceerd. Thijmen heeft dat ook gedaan en had toen regelmatig contact met zijn vriendje. Lenthe en Flore zijn na de vakantie uitgenodigd om bij hen te logeren, en dat hebben ze in de week na onze vakantie gedaan. Toch mooi dat ze dikke vriendinnen hebben gemaakt.
Soort-zoekt-soort
Het valt echt op dat er op die manier toch wordt gekeken naar soort-zoekt-soort, en dat is natuurlijk helemaal prima. Je voelt je toch fijner bij mensen die een beetje gelijkwaardige interesses en behoeftes hebben. Om jezelf aan te passen om bij die groep te horen, vraagt natuurlijk iets van je, en dat lever je in. Je bent dan niet meer jezelf, en dat kost heel veel energie. Ik ben blij dat mijn kinderen die behoefte niet hebben. Ik bedoel dan de behoefte om bij een groep te horen. Dat had ik namelijk wel, omdat het mij altijd erg gezellig leek. De groep op de camping had het ook erg leuk samen, want ze deden ’s avonds een soort verstoppertje met walkietalkies, en dat is natuurlijk erg gaaf.
Naar Duitsland en naar huis
We hebben de vakantie natuurlijk mooi af kunnen sluiten. Na de hoofdvakantie zijn we nog een weekje in Duitsland gebleven. Op die camping hebben de kinderen geen contacten gemaakt omdat we er niet zo lang zouden blijven. Daarbij hadden ze niet echt de energie niet meer voor om contacten te leggen of initiatieven te nemen. We zijn daar ook niet lang gebleven. De meiden? Die hebben nog steeds contact met de vriendinnetjes van de camping. Dat zegt al genoeg, toch? Iedereen heeft het naar zijn zin gehad en daar gaat het uiteindelijk om. We denken er sterk over na om volgend jaar weer naar deze camping te gaan. De kinderen vinden het geweldig en als zij blij zijn, zijn wij dat ook.
Wij zijn trots op hoe onze kinderen zich hebben aangepast en hoe ze hebben gereageerd op nieuwe en soms uitdagende situaties. Het herinnert me eraan dat, ongeacht de uitdagingen die we tegenkomen, het de manier is waarop we reageren en de steun die we elkaar gegeven, die het verschil maakt.
Ik hoop dat je door mijn verhaal een beetje een idee hebt gekregen van hoe onze vakantie was. Mocht je nog vragen hebben of iets willen zeggen, laat het me gerust weten. Ik hoor graag van je! En voor diegene die ook op vakantie zijn geweest, ik zou graag horen over jullie ervaringen! Hoe hebben jullie kinderen zich aangepast? Wat waren jullie hoogte- en dieptepunten? Laat me weten in de reacties hieronder
Een huis vol TOS 